میدونم احتمالا چون به نهم داریم نزدیک میشیم اینطوری ام، عصبی ام، یه کم حس تنهایی و البته بازم بزرگ کردن مشکلاتم

اما واقعا دیدن خوار و عقب رانده شدن پدرت، کسی که یه روز اسطوره جذابیت بود برات، دیدن غم هرروزه و استرس های وحشتناک خواهرت از آینده اش برای هرکسی سخته، برای من که جای خود داره، تکلیفم با خودم مشخصه...

حالا به اینا دیدن یه عالمه تفاوت های فجیع تو سطح رفاه تو سطح پیشرفت و البته سطح دغدغه هاشونم اضافه کن..

هرکدوم از اینا که گفتم خودش یه دنیا بود، کاش میشد گفت کاش میشد توضیح داد، اما نمیشه، ابعاد عمقش رو، دردش رو نمیشه فهموند، باید بچشی که امیدوارم مجبور نشی..

قبلنا فکر میکردم به خواستن منه، بخوام میتونم همه چی رو تغییر بدم، شاید اونقدر که باید تلاش نداشته باشم اما بعد از هر روز یه اتفاق جدید فهمیدم که خیلی چیزا با خواستن من عوض نمیشه..

احتمالا یه بیزینس من اگه کنارم بود میگفت، میشه تلاش نکردی و نکردن، ریسک نکردن و...

اما من میدونم حرفی که میزنه خیلی چیزا پشتش داره که اگه باباش پولدار باشه خودش درک نکرده،

و اگه یه روانشناس بود دوروبرم، احتمالا الان میگفت باید بیشتر به خودت فکر کنی یا رو چیزای مثبت تمرکز کن یا بپذیر، یا... اما من هدف زندگی ام رو تو دیدن خوشحالی خانواده ام میبینم، واقعا چیزای دیگه برام جذاب نیس

شایدم نخواستم باشه، شاید خودم رو رها نکردم، شاید خیلی چیزا رو مثل بابا واس خودم تعریف کردم که باید رهاشون کنم..

نمیخوام مث بابا بشم ولی نمیتونم بدون رضایت اونها خوشحال باشم، و این وسط خیلی سخته