یه آرامش هرچند زودگذر

نمیدونی اینجا چقدر آرومم، نمیدونم باز از این جوگیری های احمقانه خودمه یا شاید این اون دوستیه که باید داشته باشم، با من بخنده با من گریه کنه، همه چیزم رو بدونه، برام دل بسوزونه ولی نگرانش نباشم، هر وقت خواستم باهاش حرف بزنم و هر وقت نخواستم رهام کنه، وای چقدرررر دلم برای خودم برای این خونه جدیدم، برای این همه حس امنیت دلم تنگ شده بود..

کاش همه آدم ها یه اتاق برا خودشون داشتن