باید مو به مو خودم رو بشناسم

امروز بر عکس همه حس بد و چیپی که نسبت به روانشناس داشتم، یه حرفی اش تو ذهنم مونده و قلقلکم میده؛ خشم پنهان

شاید من واقعا خشم پنهانی دارم

شاید اصلا تقصیر اون نیس

شاید من واقعا چون اون دختر سرزنده سابق نیستم یا چون یه وقتایی نسبت بهش احساس کمبود کردم خشم پنهانی نسبت بهش دارم!

و ثانیا اینکه..

جدای از اینکه میخوام حس منفی خودم رو به اون هم منتقل کنم چه برای انتقام و چه برای اینکه درک کنه چی میگم یا هر دلیل دیگه ای... واقعا فکر میکنم تا به بلوغ نرسیدیم نباید بچه دار شیم

و خیلی قوی تر در مورد خودم، تا وقتی به تکامل نرسیدم نباید بچه دار شم، نمیتونم با این حس های بد یه بچه رو شریک غم هام کنم.. این نه منصفانه است نه عاقلانه! حتی اگه روم فشار باشه بازم فکر میکنم اینکه بچه دار شدن چیزی رو عوض کنه یا نه، فقط یه فرضیه است که ممکنه به واقعیت بپیونده و یا نه